Er kwam geen groot moment. Geen strijd. Geen overwinning. Alleen stilte.

Een soort moeheid die niet uit mijn spieren kwam, maar uit mijn ziel. Alsof mijn lichaam zachtjes fluisterde:
“Je hoeft het niet meer te doen. Je hoeft niemand meer te dragen behalve jezelf.”

Ik ben jarenlang goed geweest in geven. In voelen wat iemand nodig had vóór ze het zelf konden zeggen. In ruimte scheppen, dragen, begrijpen.
En ik dacht: dat is liefde.
Tot ik begon te beseffen: het was soms ook angst.

Angst om niet geliefd te worden als ik mijn grenzen aangaf.
Angst dat ik als hard zou overkomen als ik nee zei.
Angst dat ik mezelf zou verliezen… als ik mezelf zou kiezen.

Maar ergens onderweg – tussen handen die behandelden, tussen tranen die vloeiden, tussen ademhalingen die me terug naar mijn kern brachten kwam er iets nieuws: zelfwaardering.
Geen harde versie, geen muur.
Gewoon: ik mag er zijn zoals ik ben, zelfs als dat niet past in iemands verwachting.

Het was geen dramatisch afscheid van de pleaser in mij. Het was een loslaten uit liefde.

Ik voel het nog elke dag in mijn werk.
Als iemand op de tafel ligt en ik voel hun vermoeidheid, hun overprikkeling, hun verlangen naar toestemming…
dan fluister ik met mijn handen:
“Je hoeft niet perfect te zijn. Je mag hier gewoon zijn.”

En die woorden geef ik ook aan mezelf.

Ik ben Angélique.
Ik ben gevoelig, helder, krachtig.
Ik leef met de maan, de adem, het lichaam.
En ik ben niet hier om iedereen tevreden te houden.

Ik ben hier om echt te zijn.
Om zichtbaar te zijn.
Om aanwezig te zijn — met en voor mezelf.

 Misschien lees jij dit nu, en voel je iets in je buik, of een brok in je keel. Misschien ben jij ook een pleaser die verlangt naar ruimte. Dan wil ik je zeggen: er is een weg terug. Naar jezelf. En je hoeft het niet alleen te doen.

Voel je dit ook? Voel je zeker welkom om bij me langs te komen. 

Liefde, licht en kracht,

Jouw Angélique